438

 

“Kunst”

 

 

Als het even niet meer gaat en het pijn begint te doen moet je op tijd maatregelen nemen. Dat geldt bijvoorbeeld voor je tanden en kiezen. Op een gegeven moment is de sleet eruit en kan de tandarts je geen ander voorstel doen dan om te gaan zien naar een kunstgebit. Nog even doorbijten bij het trekken van alle tanden en kiezen en dan nooit meer voor de spiegel met een borstel, maar gewoon in een glaasje naast je bed. Dit geldt ook voor het lopen: lukt het niet dan ga je in het ziekenhuis langs voor wat nieuwe knieën of heupen en je bent in no time weer het mannetje en kunt je weer wagen aan allerlei zaken, waar je jaren lang van hebt durven dromen. Het is allang geen kunst meer.

 

Bij Roda begon de pijn enkele jaren gelden ook. Niet de pijn van de selectie of op het technische vlak, maar meer de pijn van de beurs, of beter gezegd in de beurs. Orakelde Johan Derksen toentertijd dat iedere Nederlandse club in staat moest zijn zijn eigen broek op te houden, aan Roda waren die woorden welbesteed en men ging over op het leggen van kunstgras in het PLS. De eerste keer dat ik in het stadion kwam miste ik wel die heerlijke geur van pas gemaaid gras, maar door de jaren heen ga je wennen aan die groene mat die er iedere keer weer netjes bijligt en menig maal hebben we hartelijk kunnen lachen als er voor het begin van de wedstrijd gesproeid werd en een enkeling met een nat pak weer naar binnen moest.  Kunstgras zal Roda een menige duit hebben bespaard aan kosten en in het PLS was meer te beleven dan enkel een wedstrijdje eens in de veertien dagen.

 

Maar kunstgras is out. Het is een persona non grata, als je in deze termen over kunstgras mag praten. Opeens is iedereen, nou ja niet iedereen, maar wel iedereen die denkt analist te zijn, het er over eens dat kunstgras de belangrijkste factor is van de teloorgang van ons vaderlandse voetbal. Onze sterren, euhhhh: welke sterren (?), kunnen er niet meer mee uit de voeten en hebben het kunstgras in de ban gedaan. Oranje, en in hun kielzog menige topclub, kan niet meer presteren omdat  de dure spelers niet kunnen wennen aan het feit dat men soms op gras en de volgende keer op kunstgras moeten acteren. Zelfs blessures worden opeens aan het kunstgras gewijd, terwijl kunstgras toch al heel wat jaren in de diverse stadions liggen. De druk op de KNVB wordt door bekende personen opgevoerd en die bekende personen zullen op een gegeven moment gelijk krijgen. De KNVB zal mettertijd bezwijken. Zeker als sommige knulletjes niet meer durven te spelen omdat ze bang zijn voor een blessure wat een mogelijke dure en lucratieve transfer teniet kan doen. Alsof ze op gewoon gras dat gevaar niet lopen. Een drogreden?

 

Ja.

 

In Nederland moeten we gaan beseffen dat we uitgespeeld zijn als het gaat op Europees niveau. De spelers die hier acteren zijn van een dusdanig niveau dat we gewoonweg niet meer meetellen en dat onze jonge spelers zich niet meer kunnen meten aan de top. Enerzijds omdat ze niet meer met veel betere spelers trainen, en anderzijds omdat de besten onder de jongeren al op zeer jonge leeftijd weg worden gekocht om veelal elders te verpieteren. En stel wel: het is een keuze. Als je jong bent en je krijgt de mogelijkheid je in twee jaar binnen te spelen en nooit meer naar centen te hoeven omkijken zou je misschien wel zeer dom zijn om niet aan de drang toe te geven. Zoals ik wel eerder hebt gesteld maken de centen ons vaderlandse voetbal kapot. Jongetjes die voor veertig en zestig miljoen weg kunnen dromen echt niet meer van een carrière in de Nederlandse competitie, om maar totaal niet meer te spreken van enige clubliefde. En de clubs in Nederland zijn niet bij machte talenten te behouden als er een rijke baas komt met een oude voetbalslof met vele miljoenen.

 

Terug naar het kunstgras. Ik noemde al eerder de drogreden. Ja, in mijn ogen wel. Voetballers kunnen opeens niet meer uit de voeten. Misschien moeten ze eens een training gaan volgen bij onze hockeyers. Zij spelen en presteren altijd op kunstgras en op een zeer, zeer hoog niveau. Het mag, in voetbaltermen gesproken, toch een wonder zijn dat Nederland steeds Europees en Wereldkampioenen voort weet te  brengen. Wisseling van ondergrond dan een reden? Ik mag u verwijzen naar tennis. Iedere week weer een andere ondergrond: gravel, gras, beton, kunststofbaan en toch prestaties en weinig blessures.

 

Kortom: het vaderlandse voetbal moet eerst naar zichzelf gaan kijken en bezien hoe het vanuit zich zelf beter kan gaan presteren. Of de moed hebben een realistisch beeld van zichzelf te creëren en genoegen te nemen op het tweede of misschien derde podium van het voetbal. Een hele kunst op zich. En laten we wel wezen: voetbal met ploegen op gelijk niveau is toch heerlijk.

 

’t Lempsje

 

 

 

Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com

 

Twitter:                         http://twitter.com/Lempsje

Website/webblog:        http://lempsje.tumblr.com

 

 

 

Deze website is gerealiseerd door Impressed webdesign en werkt met Slimbeheer 5